Ik zit in een leesgat. Daar stortte ik al eens eerder in. De keer nadat ik Mijn Strijd van Knausgard uit had bijvoorbeeld. Ook na Proust trouwens en na Het achtste leven (voor Brilka). Deze keer overkwam het me na De Bourgondiërs van Bart van Loo. Wat was het een feest om dit boek te lezen! Bart van Loo is een meesterlijke verteller. Ter zake kundig loodst hij de lezer door de periode waarin de hertogen van Bourgondië in onze contreien de dienst uitmaakten. Van Loo schrijft beeldend en boeiend. Dat doet hij in lange, bloemrijke zinnen. Langdradig wordt zijn verteltrant echter nooit. Dat hij ook nog met humor schrijft en zich nu en dan op een gemoedelijke manier rechtstreeks tot de lezer wendt, maakt het lezen extra aangenaam. Doordat ik graag historische fictie en non-fictie lees, kwam ik bij De Bourgondiërs veel oude bekenden tegen. Ook kwam ik op bekende plekken, bijvoorbeeld in Azincourt. Daar overwon het leger van Hendrik V van Engeland in 1415 dat van Karel VI van Frankrijk. De in zware harnassen uitgedoste Fransen verloren de strijd op het door regen doornatte, modderige terrein. Ze gleden weg of zaten letterlijk vast in de modder, al dan niet met paard en al.

De Slag bij Azincourt vond plaats tijdens de Honderdjarige Oorlog. Behalve over deze oorlog verhaalt Bart van Loo over meer oorlogen en veldslagen. Er is door de eeuwen heen heel wat bloed vergoten op Europese bodem. We mogen blij zijn dat dit na de Tweede Wereldoorlog in West-Europa niet meer is voorgekomen. Met dank aan de (nog niet perfecte) Europese Unie. Ook daar wordt wel eens een moddergevecht gehouden, maar wel van een mildere orde dan dat bij Azincourt.

(afbeelding: Filips de Goede, naar een verloren origineel van Rogier van der Weyden uit 1445)