Blog Image

zandkorrels

Lezen, schrijven, observeren.

Ik wil zandkorrels, steentjes en rotsblokken taal rondstrooien.

GRAND HOTEL EUROPA

korrels Posted on zo, maart 24, 2019 13:39:25

Het is paradoxaal dat toeristen, die niets meer haten dan andere toeristen, massaal andere toeristen achterna reizen. Aldus Ilja Leonard Pfeijffer in zijn roman Grand Hotel Europa. In deze roman staat het verhaal over de voorbije liefde tussen verteller Ilja en kunsthistorica Clio centraal, terwijl het belangrijkste thema de dreigende teloorgang van Europa ten gevolge van het massatoerisme is. Zowel ironisch als kritisch beschrijft Pfeijffer de waanzin ervan en de onzinnige zaken die worden bedacht om toeristen te vermaken, zoals Nutella winkels, die her en der stedelijke winkelstraten vervuilen. Niet alleen Europa gaat overigens ten onder aan het massatoerisme. Zo refereert de schrijver aan het gedwongen sluiten van eilanden in Thailand en de Filippijnen, eilanden die letterlijk overlopen (kapot gelopen) zijn door toeristen. Een persoonlijke aversie van Pfeijffer komt herhaaldelijk aan de orde: dat zijn de teenslippers en de kleurige korte broeken die toeristen dragen, om maar niet te spreken van de onverlaten die zich in oude steden blootbuiks of in bikini door de straten verplaatsen. Hij gruwt ervan en kleedt zich, als om tegenwicht te bieden, in driedelig pak compleet met een door een kleermaker gemaakt overhemd en uiteraard een das, dasspeld en manchetknopen. Ook parfumeert hij zich rijkelijk. Zo doe je dat: je laat oude waarden in tact. Zijn bombastische schrijfstijl past in dit plaatje.

 

De door Ilja Leonard Pfeijffer beschreven noviteiten om toeristen te paaien, vind je niet alleen in grote toeristencentra. Je komt ze overal tegen. Ik woon in een klein dorp aan de Veluwezoom en las onlangs in het plaatselijke sufferdje dat er plannen zijn om bij de pomp op het dorpsplein een boom te zetten. Dat is mooi, dacht ik, maar verder lezend bleek dat het een met informatieborden getooide stenen boom moet worden, waarin een fontein komt die van tijd tot tijd spuit en zo een fotomomentje (Instagram!) creëert voor langsfietsende toeristen. Tussen de spuitmomenten door kunnen de mensen een ijsje eten in het dorp, schreef het krantje. Het wachten is op een Nutella winkel, dacht ik.

Ik heb genoten van Grand Hotel Europa. Ik vond de vele thema’s erin interessant en boeiend. Van het hoofdthema werd ik echter ook droevig. Want wat zijn er wereldwijd doorlopend toch veel mensen op pad… en wat wordt er veel gereden, gevlogen, gevaren en aldus op meerdere manieren vervuild… Ilja Leonard Pfeijffer heeft het niet over het de aarde opwarmende effect van het massatoerisme. Maar ik bleef na lezing van zijn boek zitten met de vraag of het tij nog te keren valt.



SMURFEN

korrels Posted on do, februari 28, 2019 16:42:50

Smurfen, zo noem ik de in het blauw geklede vrijwilligers die in en buiten het ziekenhuis paraat staan om hand- en spandiensten te verrichten. Op zich een vriendelijk en gastvrij initiatief. Ik stoor me echter aan de opdringerigheid waaraan sommigen (meestal smurfinnen) zich schuldig maken. Zodra ze mensen op zekere leeftijd waarnemen en helemaal als die zoals ik met een stok lopen, bespringen ze die bijkans. Onlangs overkwam het mij weer eens toen ik met mijn man de lift uitkwam op de verdieping waar ik moest zijn. ‘Waar moet u heen?’ We hadden al gezien dat we rechtsaf moesten en waren zelfs al onderweg daarheen. De smurfin achtervolgde ons en rukte me bij de aanmeldzuil bijna mijn patiëntenkaart uit de hand. Ze leek aan te nemen dat moeizaam lopen automatisch leidde tot moeizaam denken en dat ik dus niet wist hoe ik me moest aanmelden. ‘Kan ik iets vasthouden?’ vroeg ze ook nog, daarbij over het hoofd ziend dat ik iemand bij me had die ik zo nodig om hulp kon vragen. Toen ik later bij de arts was, zag mijn man hoe ze zich opdrong aan mensen die bij de koffie-automaat rustig hun keuze stonden te maken. Ook ordende ze doorlopend tijdschriften en schoof ze stoelen onder tafels, zelfs aan die waaraan mensen zaten. Ik neem aan dat de smurfen een training hebben gehad waarin ze hebben geleerd om op een bescheiden manier hulp te verlenen. In de praktijk is daar bij een aantal weinig van te merken. Misschien zijn ze met te veel en vervelen ze zich. Of hebben we hier te maken met een nieuw type smurf? In dat geval lijkt Overactieve Verveelsmurfin me een toepasselijke naam.



GENIETEN

korrels Posted on zo, februari 17, 2019 17:49:43


in het water

het weiland

de lucht

ganzen

langs de rivier

de wetering

de sloot

ganzen

vliegend rustend

grazend gakkend

ganzen

feestende ganzen



BONNIE EN CLYDE

korrels Posted on di, januari 29, 2019 16:45:31

Henk en Jolanda worden ook wel de Bonnie en Clyde van Nederland genoemd. Dat is een belediging, want aan moorden hebben Henk en Jolanda zich, anders dan Bonnie en Clyde, nooit gewaagd. Ze hebben ‘slechts’ meerdere horecaondernemers opgelicht door niet te betalen voor overnachtingen en maaltijden. Dit deden ze naar eigen zeggen omdat ze geldproblemen hadden en zodoende dakloos en hongerig waren. Voor deze oplichterspraktijken kregen ze vandaag drie respectievelijk vier jaar gevangenisstraf. Terecht, want je kunt dan wel geldproblemen hebben, maar die zijn in Nederland op een fatsoenlijker manier op te lossen. Ik vermoed dat het tweetal het fijn vindt nu een paar jaar verzekerd te zijn van onderdak en eten. Met de nodige begeleiding zullen ze te zijner tijd wellicht braver terugkeren in de samenleving. Hopelijk hebben ze dan wat gespaard om een goede herstart te maken. Ik las op Wikipedia dat in 2012 een paar geweren van Bonnie en Clyde zijn geveild. Die brachten 162.00 euro op. Wie met dat geld aan de haal is gegaan, weet ik niet. Zelf leefde het criminele paar niet meer en nazaten hadden ze niet. Misschien hebben Henk en Jolanda ook wat interessante zaken om te veilen. Wat te denken van de schoudertas van Jolanda of een aangebroken pakje sigareten van Henk? Mensen tellen tegenwoordig voor vreemdere dingen veel geld neer. Ik zeg: gewoon proberen, Henk en Jolanda. Anders dan Bonnie en Clyde kunnen jullie zelf van die poen profiteren!



WIJSHEID

korrels Posted on ma, januari 07, 2019 18:26:28

In mijn vorige blog wenste ik iedereen voor 2019 onder meer: milieuliefde, natuurbeleving en zorgeloosheid. Toen moest dat containerschip nog langs de Waddeneilanden varen… Wat een ramp dat er bijna 300 containers op avontuur gingen! De Waddeneilanden zullen nog tijden last hebben van de troep die aanspoelde. De grote zaken zijn opgeruimd, maar wat te denken van de piepkleine stukjes piepschuim en plastic die onder het zand van het strand en de duinen verstopt liggen? Ook in de zee zwerft troep. Er zullen veel vogels en vissen de dupe van worden! Ik heb bewondering voor alle professionals en vrijwilligers die aan het opruimen zijn geslagen. Te vrezen valt dat er de komende week weer veel rommel op de stranden zal liggen, wat er wordt morgen storm verwacht en het is ook nog eens springtij.

Over de schuldvraag zal nog lang gebakkeleid worden. Zaten de containers goed vast? Had het schip wel moeten uitvaren met de verwachte storm? Er zal ongetwijfeld een conclusie komen. Maar belangrijker is dat burgers wereldwijd, de een wat meer dan de ander, schuldig zijn aan het waanzinnige gegeven dat er massa’s schepen met massa’s containers over de wereldzeeën varen om in onze behoeften te voorzien. Over de treinen, vrachtwagens en vliegtuigen hebben we het maar even niet. Het is weer eens op een nare manier duidelijk gemaakt: we moeten minder consumeren!

Om nog even terug te komen op mijn vorige blog: bij nader inzien wil ik argeloosheid vervangen door aandacht, creativiteit door consumeerafname en wensdromen door wijsheid.



WENSEN VOOR HET NIEUWE JAAR

korrels Posted on ma, december 31, 2018 17:28:15

IK WENS U

Ik wens U een jaar
Als een alfabet
Met alle letters van A tot Z
Van arbeid, blijheid en
creativiteit
Tot zegen, zon en zaligheid.

Guido Gezelle


Dat kan beter, Guido! Ik wens iedereen een jaar met:

argeloosheid, blijheid, creativiteit, doorzettingsvermogen, enthousiasme, fierheid, geluk, hartelijkheid, ideeën, jolijt, kalmte, leesplezier, milieuliefde, natuurbeleving, optimisme, positiviteit, quatsch, ritme, structuur, toekomst, uitzicht, veiligheid, wensdromen, xxx-jes, yin-yangs, zorgeloosheid.



P.C. HOOFTPRIJS 2019

korrels Posted on za, december 15, 2018 18:13:05

Marga Minco (98) krijgt de P.C. Hooftprijs 2019. Het is een prijs die voor een heel oeuvre wordt toegekend en derhalve altijd aan wat oudere schrijvers toevalt, maar Marga Minco had hem wel zo’n twintig jaar eerder mogen krijgen. De prijs komt haar toe! Volgens de jury geven haar romans en verhalen vorm aan existentiële ervaringen als angst, schuldgevoel, eenzaamheid en een diep, nauwelijks te verwoorden verlangen naar geborgenheid. Ook vindt de jury dat de schrijfster zonder te psychologiseren en zonder pathetiek en pretentie een ondoorgrondelijke werkelijkheid invoelbaar en voorstelbaar maakt. Vooral dat invoelbare zonder pathetisch te zijn, spreekt mij aan.

Marga Minco ontkwam als enige van het gezin waarin ze opgroeide aan de Holocaust. Al haar romans en verhalen gaan over de oorlog en de nasleep ervan. Haar debuut ‘Het bittere kruid’ is het bekendst. Ik heb bijna al haar boeken en herlees ze regelmatig. Onlangs herlas ik ‘De glazen brug’. Het is het Boekenweekgeschenk uit 1986. Vaak zijn de Boekenweekgeschenken niet heel sterk. ‘De glazen brug’ echter is een klein meesterwerk waarin, zoals in al Minco’s werk, in schijnbaar eenvoudige taal veel symboliek zit, getuige dit citaat van pagina 11:

In de buurt van ons huis bleven we staan voor de boogbrug, die bedekt bleek met een volkomen doorzichtige laag ijzel waarin je de lucht weerspiegeld zag. Ik heb me dikwijls afgevraagd wat ons deed aarzelen de brug op te gaan. Het kan niet alleen de gladheid zijn geweest. (…) Voetje voor voetje liepen we naar het midden, waar mijn vader zijn beide handen op de leuning legde en omlaag keek. Op de ijsvloer onder ons stond een meeuw zo roerloos dat het was of hij vastgevroren zat. (…) In de bocht van de gracht hing de kruin van een geknakte boom boven het ijs. Ik liet de arm van mijn vader los, duwde me af en gleed, met mijn armen gespreid en iets doorzakkend in mijn knieën het brugdek af, waarna ik me omdraaide in de verwachting dat hij, net als vroeger, baantje glijdend achter me aan zou komen. Hij was me niet gevolgd.




COMPLEX

korrels Posted on di, december 04, 2018 17:45:41

Vorige week heeft Judith Herzberg de Prijs der Nederlandse Letteren uitgereikt gekregen voor haar poëzie, proza en toneelstukken. In het juryrapport staat onder meer dat haar poëzie hartverscheurend eenvoudig is en daardoor juist complex. En zo is het maar net, getuige onderstaand gedichtje over een van mijn lievelingsvogels.

REIGER


Ik houd me in balans en sta rechtop naast-


haast ín het water, schud mijn veren


door met mijn vleugels op en neer-


of zie dit bij de vijver, uit het raam,


voel in de naam van reiger, na-voelen, na-ijver.



« VorigeVolgende »